A N-550 no Milladoiro.

Diante do anuncio do Ministerio español de Fomento dun estudo para a construción dunha autovía Sigüeiro-Padrón como alternativa á N-550, a Asociación Veciñal do Milladoiro Seidón quere facer saber que:

1- En decembro de 2005 era noticia que o Ministerio de Fomento ía destinar para o ano seguinte 200.000 euros “que se empregarán na redacción do proxecto técnico da circunvalación da N-550, entre Vigo e A Coruña”. Concretamente para a zona do Milladoiro correspondían 30.000 euros, unha chea. Malia esta cantidade non chegar nin a media merenda para a realización do estudo cómpre preguntármonos por que, se a redacción deste proxecto técnico xa estaba aprobada, se volve anunciar agora aos catro ventos e sen especificar a partida orzamentaria que se lle vai destinar.

2- A elaboración dun proxecto técnico e dun estudo previo sobre a viabilidade da obra, que aínda non están feitos, non garante a súa construción inmediata por moito que o presidente da Xunta encha a boca con datas coma a do 2010 para o inicio das obras. Amais a prema destes procesos imprescindíbeis está indiscutibelmente ligada aos cartos que se lle destinen, entre moitos outros factores.

3- En entrevistas co Goberno Municipal e con representantes da Consellaría de Fomento recoñecíasenos que, séndomos optimistas, esta gran obra non ha estar rematada até sete anos despois do inicio do estudo.

4- Nos tres anos que van de 2004 a 2007, a poboación do Milladoiro medrou en 2.500 habitantes sen contarmos os/as non censados/as. Isto sitúa a nosa vila como o núcleo onde se concentra máis da metade da poboación do Concello. De seguirmos a este ritmo, en seis anos O Milladoiro ha contar con cinco mil veciños/as máis coas súas necesidades de transporte e isto sen termos en conta, insistimos, os non censados.

5- A ausencia de vías peonís e carrís-bici que unan O Milladoiro con Santiago canda o deficiente transporte público forzan os veciños ao emprego do automóbil particular. Se isto xa fai insostíbel a situación actual, co proporcional aumento anual da poboación, as expectativas a curto prazo agoiran o desastre.

6- A construción das superficies comerciais previstas para a zona do polígono e do Agro do Medio xunto aos cines vai ter o lóxico efecto da medra do tráfico procedente da área Sur de Santiago co consecuente incremento do entullo na rotonda de entrada ao Milladoiro.

Xa que logo desde Seidón entendemos que:

1- A construción da Autovía ha contribuír a alixeirar o trasfego da nosa vila sobre todo o transporte pesado que emprega a 550 para se desprazar entre as capitais do eixo occidental galego mais non o trasfego do polígono que ten que pasar pola única rotonda de entrada ao Milladoiro e percorrer a perigosa Avenida do Muíño Vello.


2- A situación actual, que mesmo causou unha desgraza mortal recentemente, non fai posíbel a espera ao remate das macro-obras anunciadas. Cada ano é peor que o anterior e somos os veciños/as do Milladoiro os que o temos que aturar. Que se lle pregunte a este pobo quen está disposto a agardar pola promesa dunha hipotética solución durante varios anos indo aínda a peor polo acelerado aumento poboacional.

3- É incomprensíbel que unha poboación que como mínimo ultrapasa de vez os 14.000 habitantes, á beira da capital de Galiza, só teña unha vía de comunicación con ela que aínda por riba é unha estrada nacional cunha altísima densidade de trasfego, máxime cando ten ao carón un polígono industrial da grandura do do Milladoiro e para máis en construción continua.

4- Non damos entendido tampouco que os milleiros de veciños da nosa vila non poidamos ir a andar até a Rocha por unha vía peonil decente, sen risco para as nosas vidas, para polo menos alí apañarmos o bus urbano de Santiago xa que aquí só temos vía directa até a Rúa da Rosa grazas a autobuses Calo.

Estamos fartos/as de grandiosas promesas de fume, queremos solucións reais a curto prazo. Nun comezo coidamos que era función dos políticos, para algo estarían aí, discorrer as solucións para as demandas que desde abaixo lles eran propostas. Agora vemos que a resposta é a repetición dunha promesa de hai anos presentada como novidade e sen présa para que sexa efectiva pola súa fastosidade. Polo tanto teremos de ser nós, os de abaixo, os que mesmo lles quiten traballo á hora de sinalar os camiños de resolución dos nosos problemas xa que eles semella que non dan máis. Se tivesen gana de pasear polo Milladoiro e escoitar o que teñen que dicir os/as veciños/as sentirían as seguintes preguntas nas prazas, nas cafetarías, á porta dos colexios, da gardaría ou do noso liliputiense centro de saúde:

a) Por que non se aproveitan as obras do terceiro carril do periférico de Santiago para o alongar dous ou tres quilómetros até unha nova saída-entrada ao Sur do Milladoiro? Bastante máis barato e máis rápido por certo que a construción de toda unha circunvalación nova.

b) Por que non se constrúe unha rotonda ao sur do Milladoiro para conectar con seguridade a entrada á autovía Santiago-Brión que alí hai e pola que se pode desviar o trasfego pesado que transita en dirección a Santiago?

c) Por que unha vez feito o anterior non se solicita o traspaso da titularidade para o Concello de Ames da vía da Avenida Rosalía de Castro (actual N-550) para xestionar cando menos a sinalización e mais o tempo dos semáforos a prol dos peóns e non dos coches e facelo desde aquí? Deste xeito a fenda que parte en dous a nosa vila deixaría de selo tanto e non teriamos que xogar a vida para a atravesar.

d) Por que non se lle dá unha saída ao polígono industrial directamente para a autovía Santiago-Brión, da que dista menos de un quilómetro, para que o trasfego do polígono non teña que pasar pola rotonda de entrada ao Milladoiro e polo medio das nosas rúas? Monte hai abondo para a facer.

e) Por que non se habilitan vías peonís e carrís bici para que poidamos prescindir do coche nos nosos desprazamentos a Santiago?


O Milladoiro xa non comunga con rodas de muíño, queremos solucións e querémolas xa. Somos nós e mais os nosos fillos os que temos que aturar isto. As mobilizacións e a recolleita de sinaturas han continuar até acadarmos resultados concretos e non foguetes ao aire, até que os cegos vexan e os xordos escoiten: N-550 FÓRA DO MILLADOIRO!!!


Milladoiro,11 de abril de 2008.

A Presidenta.



Asdo: Mª José Ayaso Costolla.

Con palabras.Manifesto de apoio e solidariedade coa familia de Irene Fernández Fernández

Hoxe, tódolos veciños e veciñas do Milladoiro e deste concello somos a familia de Irene Fernández Fernández. Hoxe, gustaríanos que todo o mundo, absolutamente todo o mundo, escoitara este silencio. Non é un silencio calquera. É un silencio cheo dunha dor fonda, dunha tristura amarga, dun choro desconsolado e arrepiante. É o silencio que deixan as persoas que amamos e parten. Ese silencio é o noso grito!

Tamén é un silencio que se expande, que debuxa con precisión unha xeografía da morte que percorre tódalas estradas deste país. O cotián desta traxedia fai que moitas xentes pensen que esta lacra é un imposto obrigado por vivir neste tempo cheo de presas sen pausas, e, ao cabo, rematan por pensar que estamos ante unha guerra perdida. Pero non é certo!; pode que se perda algunha batalla, esas que son inevitables e fortuítas, pero temos que gañar todas aquelas batallas que son responsabilidade nosa.

Cada un dende o seu fronte: as administracións creando infraestruturas axeitadas e seguras; as forzas de seguridade axudando á circulación e previndo accidentes; e despois estamos nós: a cidadanía. Cada persoa que se pon ao volante ten unha responsabilidade. Esta empeza polo escrupuloso respecto aos demais, e continúa pola atención e a prudencia á hora de conducir. E isto é o que pedimos dende este silencio doloroso. Nada máis e nada menos.

Esa vai ser a nosa loita.

Por último, queremos trasladarvos o agradecemento da familia de Irene Fernández Fernández polas mostras de cariño, apoio e solidariedade recibidas durante estes días.

(Proximamente colgaremos aquí unha pequena galería da concentración realizada con imaxes cedidas pola empresa editora de Directo Ames)

Concentración silenciosa.

Seidón. Asociación Veciñal do Milladoiro convoca a tódalas veciñas e veciños do Milladoiro a unha concentración silenciosa de solidariedade e apoio á familia de Irene Fernández Fernández.

Esta concentración vai ter lugar o mércores 12, ás 19.00 h, nas dúas beirarrúas da Avda. Rosalía Castro, a altura do Ximnasio Squash.

Esperamos poder contar coa vosa presenza neste acto que nace coa pretensión de solidarizarnos con esta familia veciña, e concienciar da inseguridade que supón a actual situación desta rúa que cruza O Milladoiro.

Tráfico e transporte

Lembrades cando de cativos nos preguntaban aquilo de con qué limitaba España. Non temades, non imos someter a proba o que sabedes, senón facer un breve paseo pola xeografía do Milladoiro.

O Milladoiro non sabemos moi ben con quén nin con qué limita; o que si sabemos é o que o cruza. Se saímos á rúa, o primeiro con que nos imos atopar é con esa ferida aberta no mesmo seo da nosa veciñanza, que é a estrada NVI que, ao seu paso polo Milladoiro, toma o nome de Avda. de Rosalía de Castro. Esta atestada vía soporta a tódalas horas un tráfico intenso, ruidoso e veloz. Ás aglomeracións nas horas puntas, que agora son unha chea delas, non seguen remansos de paz, senón un fluír continuo de vehículos nos dous sensos que fan de vivir aquí, unha opción arriscada. E aquí vivimos nós; pero parece que non é así. O Milladoiro parece máis preparado para os coches que o cruzan que para as persoas que aquí moramos. Un exemplo disto son os semáforos. Non sabemos moi ben quén son os encargados de axustar os ciclos destes elementos; pero está claro que á hora de facelo están a pensar nos que consumen gasolina e non nos que consumimos paciencia para cruzar esa fronteira que é a Avda. Rosalía Castro.

Pero se non hai queixa coa cantidade de vehículos que pasan, si a hai co transporte que temos. Costa crer, pero é certo, que seguimos tendo o mesmo servizo de transporte público que hai quince anos. Somos máis; pero os buses seguen sendo os mesmos, coas mesmas frecuencias e con ese desaparecer do mapa que chega cando ven o remanso do fin de semana. A parte das arbitrariedades xa comentadas, como que os pais e nais que van con rapaces teñan que encartar o carriño do bebé, que non sabemos moi ben a qué responden, pero que actuaremos, está o servizo que se ofrece ás horas puntas. Todas e todos os que estamos a pasar por isto, sabemos moi ben a sensación de sardiña en lata que che queda se tes a obriga de coller o bus nun deses horarios atestados. Por moito que o condutor diga que hai sitio atrás, o único espazo que queda é o da indignación polo trato que estamos a recibir. Non cabe máis xente; pero a empresa, e con ela tamén o Concello, aínda están traballando sobre ese cheque en branco que é a nosa paciencia, e que advertimos que está sen fondos.

De aí, que Seidón. Asociación Veciñal do Milladoiro, vai realizar unha campaña pola calidade do transporte público e porque O Milladoiro deixe de ser vista coma unha estrada de paso e non coma unha comunidade.

Esperamos contar con todas e todos vós. Xa vos iremos informando.

Sairemos á rúa.

Ata agora, o único xeito de contacto que temos con vós é a través deste espazo blog no que vertemos as nosas intencións e feitos, de igual xeito que está aberto á vosa participación. Nembargante, sabemos que as veciñas e veciños do Milladoiro non están só navegando pola rede, senón vivindo e percorrendo as rúas da nosa veciñanza.

Nestas rúas estaremos mañá nós. Queremos presentarnos, deixar que sexa o cara a cara o noso vehículo para explicarvos o que pretendemos; pero tamén para escoitarvos. Así que mañá, durante toda a tarde, estaremos diante de Supermercados El Árbol para achegarvos esta asociación que é vosa: Seidón. Asociación Veciñal do Milladoiro